Doorgaan naar hoofdcontent

Ruimte voor Zijn



The Tao of Poeh revisited...

Deze zomer bevind ik me in een zee van - zelf gecreëerde - ruimte.

Althans, een voelbare ruimte.

Aanloop: al geruime tijd voel ik dat mijn lichaam weer niet tot diepe rust wil komen. Ondanks mijn pogingen om te ontspannen, stretchen, mediteren, in te keren blijft mijn lichaam in verzet.

Een dieper gelegen vastgezette spanning weerhoudt  me om te vallen in mezelf.
Op een zomeravond in juni bevind ik me weer eens middenin een yogahouding (paschimottanasana)en in een flits realiseer ik me dat ik op dat moment bezig ben mezelf steeds verder te brengen dan waar ik ben. Dieper stretchen, intensere poses, leniger, krachtiger, meer, meer. In wezen doe ik mezelf steeds een klein beetje geweld aan. Op dat moment besluit ik radicaal te stoppen.

Eerst maar eens stoppen met het doen van oefeningen. Zo dat valt niet mee als dans- en bewegings docent. En vervolgens stoppen met alles waarin ik bezig ben iets te bereiken, met iets te doen. 'Resultaat': geen zelfverbetering, geen plannen, geen beslissingen, geen wensen, geen oplossingen, geen richting.



Twee maanden lang vakantie van iets willen doen en iets willen bereiken. Leegte toelaten. Is het makkelijk? Nee. Blijft er iets over? Ja. Ik ben eerder in mijn leven al vele malen een tijd gestopt met dingen doen., maar niet eerder zo radicaal gestopt met innerlijk doen. Het voelt als een opluchting en tegelijk spannend. Na een proces van verveling, zoeken, me alleen voelen, niet-weten, verwarring en nog zo wat dingen voel ik iets wonderbaarlijks in mezelf.



Heel voorzichtig merk ik dat ontspanning in mijn lichaam bezig is te gebeuren, buiten mijn wil om. In mezelf is een ruimte ontstaan, waarin mijn lichaam kan rusten. Ik voel die ruimte ook echt en ervaar het als een zegening. Een eindeloze zee van ruimte en tijd waarin ik richtingloos meedobber met wat in me opkomt.



Ik ben weer begonnen met yoga. Vanuit de ruimte in mezelf is hoe 'ver' ik ook kom ver genoeg. Met een brede glimlach pak ik 'de Tao van Poeh' er ook weer bij.


Poeh Bear, ik heb je gemist!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Alleen

"Loneliness is a state, marked by a sense of isolation. One feels that something is missing. It is possible to be with people and still feel lonely—perhaps the most bitter form of loneliness.  Solitude is the state of being alone without being lonely. It is a constructive state of engagement with oneself. Solitude is desirable, a state of being alone where you provide yourself wonderful and sufficient company".    ~ Psychology Today Als ik zo'n jaar of 12 ben lees ik het boek 'Alleen op de wereld' van Hector Malot. Wie kent 'Alleen op de wereld' niet? Wij hebben thuis een versie met op de kaft een afbeelding van hoofdpersoon Remi. Hij draagt stoer een harp om zijn schouder. Naast hem een hondje dat blij rond zijn voeten danst. Het beeld geeft me een licht gevoel, avontuurlijk.        Maar de inhoud is niet zo avontuurlijk. Remi is namelijk alleen, alleen op de wereld, nou ja naast de hond dan. En alleen, is

Lof der Verveling

“Onmisbaar is de verveling die het zelf bewust laat voortbestaan, om daarin een bron van inspiratie te vinden. Juist omdat zij leeg is, een vacuüm vormt, stroomt er veel op haar toe en trekt zij van alles aan: ongedachte gedachten, onvoorziene ontmoetingen, verrassende ervaringen, nieuwe voorstellingen, gedurfde ideeën, verbanden, samenhangen die plotseling 'zin geven'”. - Wilhelm Schmidt. In mijn leven bestaan er verschillende vormen van verveling. De ongemakkelijke, waarbij het onmogelijk lijkt om maar iets  vinden dat belangwekkend genoeg is om te doen, maar ik toch blijf zoeken naar een activiteit. De licht melancholische, waarin ik me lusteloos en richtingloos voel en ik verval tot inertie. De existentiële waarin het hele leven als zodanig op momenten vervelend lijkt. Been there, done that. Why move? Zeurderig, klaaglijk, mistig, vaag. Verveling. Het is er en het gaat niet weg. En soms is er verveling waarvan ik hoop dat ze lang om me heen blijft hangen. O

Flow

Zolang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar flow. In het alledaagse leven, in mijn werk, in opleidingen, in contact met mensen. Wat is flow? Ik weet hoe flow voelt. Ik weet onder welke omstandigheden de kans groter is dat flow ontstaat, en vooral weet ik inmiddels wat het tegenhoudt. Hoewel, niet altijd gaat dit op. Flow kan er ineens zomaar zijn. Vroeger noemde ik het piekervaringen, momenten die eeuwig leken te duren en onvergetelijk waren. Nu weet ik dat een piekervaring een specifiek soort bewustzijnsstaat is, vergelijkbaar met flow, maar eerder ingedikt, verstild, geïntensiveerd. Wat is dan flow? Op dit moment bevind ik mij niet in flow, ik ben teveel bezig met copy paste, wat een teken is dat ik analyseer, afstand neem, beschouw, componeer. Dit blog zou ik graag in flow willen schrijven, maar kennelijk houden gedachten over hoe informatief of leuk of interessant dit stukje zou moeten zijn me tegen. Goed, even stop. Mijn ogen sluiten, met mijn aandacht naar mi