Doorgaan naar hoofdcontent

Gewoon



Een tijdje geleden ontmoette ik een man. Een man met tatoeages en bruine ogen. Niet dat het ertoe doet dat hij tatoeages had maar het is het eerste wat in mijn hoofd schiet als ik aan hem denk. De ogen doen er zeker toen want ons eerste oogcontact was sprankelend, warm en open.

Ik werd nieuwsgierig naar hem. De context van de ontmoeting was een contactimprovisatiefestival waar een stuk of vijftig mensen rollend, voelend, gewicht gevend en dragend met elkaar dansten.

Wat mij nu bijblijft van de ontmoeting is een zin die op de een of andere manier te maken heeft met de tatoeages. De sprankeling en openheid ben ik vergeten maar ik herinner me die woorden, die ene zin.


Ok, er gaan nog een aantal zinnen aan vooraf.  Een kort gesprekje. Op het moment dat ik met hem in gesprek raak verwacht ik in onze verbale uitwisseling dezelfde openheid als in zijn ogen. Maar het tegendeel is waar. Ik proef relativerende woorden, lichte ironie, een gestolde boosheid wellicht die als een mist tussen hem en mij in komen te staan.


We raken in gesprek over de plek waar we wonen. Hij woont in Amsterdam. En ik zeg dat ik daar geboren en getogen ben, ik ben een echte Amsterdammer. Ik voel mijn trots, jawel een 'echte' Amsterdammer. Amsterdam is 'mijn' stad, mijn thuis, mijn herkomst, mijn baken. Ja ik kom daar vandaan, en ook al woon ik al tien jaar bij Arnhem, het voelt nog steeds als mijn stad. Hij valt even stil en kijkt me onderzoekend aan. En dan zegt hij die ene zin.



Dan zegt hij 'Uit Amsterdam? Daar ben je te gewoon voor". Nu is het mijn beurt om stil te vallen. Mijn trots is in een keer weggevaagd. Te gewoon? Wat bedoelt hij? Ben ik gewoon? Waarom dan? Wanneer ben je dan bijzonder? Moet je bijzonder zijn om in Amsterdam te wonen? Oh, hij woont daar, het is nu 'zijn' stad, en omdat hij daar woont is hij uhm wel erg bijzonder....


Ik kijk in zijn ogen en zie een koelte die ik daarvoor niet had opgemerkt. Gewoon zijn is kennelijk de grootste crime die je maar kan overkomen. Mijn ogen kijken weg van die koelte, het voelt als een te groot contrast met de eerste keer dat ik die ogen ontmoette en dan zie ik plotseling zijn tatoeages. Ik kan me de concrete vormen niet meer herinneren maar zijn beide armen zijn vol weelderige blauwe lijnen getekend en aan de zijkant van zijn enkel zie ik er ook nog een. De tatoeages en het woord gewoon krijgen een verbinding. Ik heb geen tattoos. En ik woon ook niet meer in Amsterdam....



Het gesprek is ten einde, wat valt er nog te zeggen of te delen na zijn ene zin? Ik loop weg en raak in een vrolijk en intens dansduet verwikkeld met een voluptueuze dame met wie ik eerder een grappig en licht gesprek heb gevoerd. Later, 's avonds in bed komt die zin weer in mijn gedachten 'daar ben je te gewoon voor'. Met een kleine knoop in mijn maag val ik in slaap. De rest van het festival heb ik de man met de tattoos niet meer ontmoet.



Nu houd ik me al jaren bezig met 'gewoon' zijn. Ik gebruik liever het woord natuurlijk. Zonder opsmuk, geen pretentie, gewoon... gewoon. Natuurlijk bewegen, natuurlijk dansen, natuurlijk leven. Maar de zin met de woorden 'te gewoon' zetten me aan het denken. Hoe natuurlijk ik ook wil zijn 'te gewoon'  dat is toch niet de bedoeling? Gewoon, wanneer ben ik gewoon? En hoe erg is het om gewoon te zijn?



Als ik om me heen kijk zie ik hoezeer mensen bezig zijn om toch maar zo bijzonder mogelijk te zijn. Het vermoeit me. Het maakt me verdrietig. Dat is de knoop in mijn maag. Ik wil niet zo mijn best doen om bijzonder te zijn. Tenslotte ben ik uniek en daarom al bijzonder.


En toch, die zin ... keert af en toe terug in mijn hoofd en dan denk ik 'zal ik een tattoo nemen'?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Alleen

"Loneliness is a state, marked by a sense of isolation. One feels that something is missing. It is possible to be with people and still feel lonely—perhaps the most bitter form of loneliness.  Solitude is the state of being alone without being lonely. It is a constructive state of engagement with oneself. Solitude is desirable, a state of being alone where you provide yourself wonderful and sufficient company".    ~ Psychology Today Als ik zo'n jaar of 12 ben lees ik het boek 'Alleen op de wereld' van Hector Malot. Wie kent 'Alleen op de wereld' niet? Wij hebben thuis een versie met op de kaft een afbeelding van hoofdpersoon Remi. Hij draagt stoer een harp om zijn schouder. Naast hem een hondje dat blij rond zijn voeten danst. Het beeld geeft me een licht gevoel, avontuurlijk.        Maar de inhoud is niet zo avontuurlijk. Remi is namelijk alleen, alleen op de wereld, nou ja naast de hond dan. En alleen, is

Lof der Verveling

“Onmisbaar is de verveling die het zelf bewust laat voortbestaan, om daarin een bron van inspiratie te vinden. Juist omdat zij leeg is, een vacuüm vormt, stroomt er veel op haar toe en trekt zij van alles aan: ongedachte gedachten, onvoorziene ontmoetingen, verrassende ervaringen, nieuwe voorstellingen, gedurfde ideeën, verbanden, samenhangen die plotseling 'zin geven'”. - Wilhelm Schmidt. In mijn leven bestaan er verschillende vormen van verveling. De ongemakkelijke, waarbij het onmogelijk lijkt om maar iets  vinden dat belangwekkend genoeg is om te doen, maar ik toch blijf zoeken naar een activiteit. De licht melancholische, waarin ik me lusteloos en richtingloos voel en ik verval tot inertie. De existentiële waarin het hele leven als zodanig op momenten vervelend lijkt. Been there, done that. Why move? Zeurderig, klaaglijk, mistig, vaag. Verveling. Het is er en het gaat niet weg. En soms is er verveling waarvan ik hoop dat ze lang om me heen blijft hangen. O

Flow

Zolang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar flow. In het alledaagse leven, in mijn werk, in opleidingen, in contact met mensen. Wat is flow? Ik weet hoe flow voelt. Ik weet onder welke omstandigheden de kans groter is dat flow ontstaat, en vooral weet ik inmiddels wat het tegenhoudt. Hoewel, niet altijd gaat dit op. Flow kan er ineens zomaar zijn. Vroeger noemde ik het piekervaringen, momenten die eeuwig leken te duren en onvergetelijk waren. Nu weet ik dat een piekervaring een specifiek soort bewustzijnsstaat is, vergelijkbaar met flow, maar eerder ingedikt, verstild, geïntensiveerd. Wat is dan flow? Op dit moment bevind ik mij niet in flow, ik ben teveel bezig met copy paste, wat een teken is dat ik analyseer, afstand neem, beschouw, componeer. Dit blog zou ik graag in flow willen schrijven, maar kennelijk houden gedachten over hoe informatief of leuk of interessant dit stukje zou moeten zijn me tegen. Goed, even stop. Mijn ogen sluiten, met mijn aandacht naar mi