Doorgaan naar hoofdcontent

Over gave




Geef je er gewoon aan over.
Aan dat gevoel.
Gewoon. Er aan over geven. 
Aan wat er is. Dus.




Kan dat? Ja.
Altijd? Nee.
Onvermogen? Ja.
Geef je je toch dáár aan over? Moet dat?



Vanavond komt plotseling een jeugdherinnering naar boven. Gevolgd door een gretig verlangen om het verleden ongedaan te maken.




Al vroeg in mijn bestaan word ik geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Ik ben 15 en zou op mijn 16e verjaardag uitgaan met de beste vriend van mijn oudste broer. Al jaren vind ik hem leuk en hij belooft me mee uit te nemen als ik 16 word. Hoe hemels zou dat zijn!



Maar het loopt anders.
Vlak voor  mijn 16e verjaardag knalt hij met zijn auto tegen een boom en verdwijnt ineens uit mijn leven.
Hij is 24.





Het is onmogelijk om werkelijk te kunnen bevatten wat het betekent om hem nooit meer te ontmoeten. In mijn herinnering blijft hij altijd degene die me mee uit gaat nemen. Het meisje van 15 in mij wacht nog steeds. Alsof ik niet wil geloven dat hij echt tegen die boom geknald is.

Want hoe moet de zoete herinnering plaatsmaken voor een pijn waarvan ik niet weet of ik hem kan dragen?






"De dood dient te blijven zoals hij is en vooral ongelooflijk stil".
Boudewijn Buch (schrijver, televisiemaker, columnist, overleden in 2002)


Meestal leef ik gewoon mijn leven en ga ik niet te diep in op gedachtes aan dood en doodgaan. Maar soms dringt het besef van mijn eigen eindigheid ineens in volle scherpte tot me door en doet mijn hart opschrikken. Alsof ik iets opnieuw ontdek, een waarheid die ik ken maar nog niet weet.

Mijn god, ik zal niet meer bestaan, over een tijd.


Ach, en Boudwijn Buch. Wat een bijzondere man. Wat een creatieve geest.
Ik mis hem.







Ongelooflijk stil.


Deze woorden hebben dezelfde onbevattelijkheid als de dood van de vriend van mijn broer. Wat betekent dat, ongelooflijk stil. Het is stiller dan stil, dieper stil, meer stil, heel veel stil, ontzettend stil. Het is stilte met een ruimte eronder waarin stemmen rond klinken van eeuwen en eeuwen geleden. Stilte met een sacrale lading.



En weer reageert mijn hart.
Een sprankje vreugde schiet door me heen. Eindeloze vreugde
Zacht, warm, vol.









“Always say “yes” to the present moment. What could be more futile, more insane, than to create inner resistance to what already is? " ~Eckhart Tolle.





Yes. Het woord.
Ik word warmer en krijg een volgende herinnering.



In september een aantal jaar geleden ontmoet ik een man, een Italiaanse man.
Al bij de eerste aanraking voel ik een diepte in ons contact zoals ik dat nooit eerder ervaren heb. Hij kijkt me aan en mijn hart schrikt op. Keer op keer op keer op keer. Hij doet me vaag aan iemand denken, alsof ik hem al ken.





Hoe zoet en droef tegelijk is deze ontmoeting. Ik kan maar niet bevatten wat hij met mij doet, wat me met elkaar doen. Ik ontdek een ruimte waar het extatisch is, en stil tegelijk, En ik zeg JA. JA! Ik geef me gewoon over, zonder strijd, zonder nadenken. Dit is nu en wat er zal zijn, dat doet er niet toe. En oh ja, hij heeft een vriendin.





Wat deze Italiaanse man met de vriend van mijn broer te maken heeft? Of met Boudewijn Buch?





Ik wil ik wil ik wil ik zou willen
Dat het anders is of meer is of niet zo gegaan is of nog een keer zo gaat of dat ik Boudewijn Buch nog een keer op televisie kan zien, of dat hij nog een keer een documentaire maakt over een eiland in de Pacific.


Of dat ik die Italiaanse man nog een keer kan zien. Of liever, voelen hoe het toen was. Want je kunt op je vingers natellen dat die romance misliep.


Of dat die vriend van mijn broer niet tegen die boom was geknald. En ik nu terug kan denken aan een heerlijke avond met hem, hand in hand in de bioscoop in de love seats zoals je die toen had.





Maar nee, nee.
Het is zo niet.
Zo is het niet gegaan.


Ongelooflijk stil denk ik.
En word ik.




Mijn hart schrikt op.
Vreugde?
Verdriet?


Gewoon.
Overgave.










www.beingmoved.nl








Reacties

Populaire posts van deze blog

Alleen

"Loneliness is a state, marked by a sense of isolation. One feels that something is missing. It is possible to be with people and still feel lonely—perhaps the most bitter form of loneliness.  Solitude is the state of being alone without being lonely. It is a constructive state of engagement with oneself. Solitude is desirable, a state of being alone where you provide yourself wonderful and sufficient company".    ~ Psychology Today Als ik zo'n jaar of 12 ben lees ik het boek 'Alleen op de wereld' van Hector Malot. Wie kent 'Alleen op de wereld' niet? Wij hebben thuis een versie met op de kaft een afbeelding van hoofdpersoon Remi. Hij draagt stoer een harp om zijn schouder. Naast hem een hondje dat blij rond zijn voeten danst. Het beeld geeft me een licht gevoel, avontuurlijk.        Maar de inhoud is niet zo avontuurlijk. Remi is namelijk alleen, alleen op de wereld, nou ja naast de hond dan. En alleen, is

Lof der Verveling

“Onmisbaar is de verveling die het zelf bewust laat voortbestaan, om daarin een bron van inspiratie te vinden. Juist omdat zij leeg is, een vacuüm vormt, stroomt er veel op haar toe en trekt zij van alles aan: ongedachte gedachten, onvoorziene ontmoetingen, verrassende ervaringen, nieuwe voorstellingen, gedurfde ideeën, verbanden, samenhangen die plotseling 'zin geven'”. - Wilhelm Schmidt. In mijn leven bestaan er verschillende vormen van verveling. De ongemakkelijke, waarbij het onmogelijk lijkt om maar iets  vinden dat belangwekkend genoeg is om te doen, maar ik toch blijf zoeken naar een activiteit. De licht melancholische, waarin ik me lusteloos en richtingloos voel en ik verval tot inertie. De existentiële waarin het hele leven als zodanig op momenten vervelend lijkt. Been there, done that. Why move? Zeurderig, klaaglijk, mistig, vaag. Verveling. Het is er en het gaat niet weg. En soms is er verveling waarvan ik hoop dat ze lang om me heen blijft hangen. O

Flow

Zolang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar flow. In het alledaagse leven, in mijn werk, in opleidingen, in contact met mensen. Wat is flow? Ik weet hoe flow voelt. Ik weet onder welke omstandigheden de kans groter is dat flow ontstaat, en vooral weet ik inmiddels wat het tegenhoudt. Hoewel, niet altijd gaat dit op. Flow kan er ineens zomaar zijn. Vroeger noemde ik het piekervaringen, momenten die eeuwig leken te duren en onvergetelijk waren. Nu weet ik dat een piekervaring een specifiek soort bewustzijnsstaat is, vergelijkbaar met flow, maar eerder ingedikt, verstild, geïntensiveerd. Wat is dan flow? Op dit moment bevind ik mij niet in flow, ik ben teveel bezig met copy paste, wat een teken is dat ik analyseer, afstand neem, beschouw, componeer. Dit blog zou ik graag in flow willen schrijven, maar kennelijk houden gedachten over hoe informatief of leuk of interessant dit stukje zou moeten zijn me tegen. Goed, even stop. Mijn ogen sluiten, met mijn aandacht naar mi