Doorgaan naar hoofdcontent

Wachten


"Het verlangen is nooit zo onstuimig als in je jeugd. De eerste liefde, de grote vriendschap - en de sluizen van de hemel gaan open. Alles lijkt mogelijk, op een bepaald moment in de toekomst, nee: al heel gauw! Het leven moet fantastisch zijn, en het begint direct achter de horizon. Vlieg er meteen op af!"
- Anselm Grun, Het boek van Verlangen




Het is alweer een tijdje geleden dat ik echt iets verlangde. Ja ik heb wensen en behoeften, die klein en dichtbij voelen. Als ik bijvoorbeeld zin heb ik een brownie maar hem niet kan kopen of behoefte heb aan rust maar dat moet uitstellen, dan is dat vervelend maar niet dramatisch.

Verlangen voelt groter, dieper, meeromvattend. En soms weet ik niet dat ik een verlangen heb dat dieper gaat dan een wens. Tot het moment dat ik me realiseer dat een mogelijkheid wordt afgesneden, zoals vandaag.

Onderweg naar zangles vanmiddag ontvang ik een bericht dat mij niet vrolijk stemt. Iemand zegt een afspraak af. Een nog niet gemaakte afspraak zelfs. Maar wel eentje die in de planning zit. Zat dus.

De afspraak, bedoeld voor het einde van de week, is het perfecte begin van de week. Het zet de toon en maakt me ruim, open, zacht en verwachtingsvol naar alle dagen die er tussen liggen. De belofte is gedaan, ik vermoed nieuwe werelden. Mijn leven is ineens iets spannender dan gewoonlijk. Ach, wat verheug ik me. En ach wat ben ik blij. Ik kijk nu al uit naar het eind van de week...

Onverwacht voel ik een diep verlangen wakker worden. Ik wil meedrijven op een eindeloze creatieve stroom. In mij borrelt een levenskracht omhoog die ik tot expressie wil brengen. In samenspel met deze ander.

Die onze afspraak afzegt. Niet alleen voor de volgende keer maar voor alle volgende keren.

En daar dooft mijn verlangen tot een sikkeneurig klein vlammetje.

Verdomme!

Met een boze blik stap uit de trein, check met een bruusk gebaar uit en heb meteen geen zin meer in zangles. Kramp in mijn maag. Terwijl ik het station uitloop voel ik tranen uit mijn ogen rollen, ik kan er niks aan doen. Weg verlangen, weg licht gevoel, weg belofte, weg blijdschap.
"De mooiste zee is de zee is de zee die we nog niet hebben gezien". Nazim Hikmet
Als tantrika ben ik volop bezig met erkennen, voelen, doorleven, waarderen en genieten van verlangen. Ik probeer haar te begrijpen, te doorzien en te leven. Inmiddels heb ik diep respect voor de kracht van verlangen en ben ik bereid om haar te dragen.
Verlangen wijst de weg en ik hoef maar te volgen.
Hoe snel is zij echter verdwenen als de mogelijkheid tot vervulling wordt afgesneden.....

Met een betraand gezicht kom ik aan bij de zangles en pak mijn partituren uit.
Mijn zanglerares vraagt niet veel maar begint te spelen en ik start met 'Amazing Grace'.
"Amazing Grace. How sweet the sound.... ..."
Dan zing ik 'Danny Boy', een Ierse folk song en ineens merk ik een lichtheid in mijn stem die ik eerder niet herkende. Tranen prikken achter mijn ogen en mijn hart voelt vol, zo vol. In mij opent zich een ruimte die een half uur eerder nog gesloten leek en vanuit die ruimte laat ik mijn stem komen.
 "But when ye come, and all the flowers are dying / and i am dead, as dead i may well be/ you'll come and find, the place where i am lying /and kneel and sing an ave for me"
Ik ga wachten.
Alles is mogelijk. De hemel gaat open.

Love Life.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Alleen

"Loneliness is a state, marked by a sense of isolation. One feels that something is missing. It is possible to be with people and still feel lonely—perhaps the most bitter form of loneliness.  Solitude is the state of being alone without being lonely. It is a constructive state of engagement with oneself. Solitude is desirable, a state of being alone where you provide yourself wonderful and sufficient company".    ~ Psychology Today Als ik zo'n jaar of 12 ben lees ik het boek 'Alleen op de wereld' van Hector Malot. Wie kent 'Alleen op de wereld' niet? Wij hebben thuis een versie met op de kaft een afbeelding van hoofdpersoon Remi. Hij draagt stoer een harp om zijn schouder. Naast hem een hondje dat blij rond zijn voeten danst. Het beeld geeft me een licht gevoel, avontuurlijk.        Maar de inhoud is niet zo avontuurlijk. Remi is namelijk alleen, alleen op de wereld, nou ja naast de hond dan. En alleen, is

Lof der Verveling

“Onmisbaar is de verveling die het zelf bewust laat voortbestaan, om daarin een bron van inspiratie te vinden. Juist omdat zij leeg is, een vacuüm vormt, stroomt er veel op haar toe en trekt zij van alles aan: ongedachte gedachten, onvoorziene ontmoetingen, verrassende ervaringen, nieuwe voorstellingen, gedurfde ideeën, verbanden, samenhangen die plotseling 'zin geven'”. - Wilhelm Schmidt. In mijn leven bestaan er verschillende vormen van verveling. De ongemakkelijke, waarbij het onmogelijk lijkt om maar iets  vinden dat belangwekkend genoeg is om te doen, maar ik toch blijf zoeken naar een activiteit. De licht melancholische, waarin ik me lusteloos en richtingloos voel en ik verval tot inertie. De existentiële waarin het hele leven als zodanig op momenten vervelend lijkt. Been there, done that. Why move? Zeurderig, klaaglijk, mistig, vaag. Verveling. Het is er en het gaat niet weg. En soms is er verveling waarvan ik hoop dat ze lang om me heen blijft hangen. O

Flow

Zolang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar flow. In het alledaagse leven, in mijn werk, in opleidingen, in contact met mensen. Wat is flow? Ik weet hoe flow voelt. Ik weet onder welke omstandigheden de kans groter is dat flow ontstaat, en vooral weet ik inmiddels wat het tegenhoudt. Hoewel, niet altijd gaat dit op. Flow kan er ineens zomaar zijn. Vroeger noemde ik het piekervaringen, momenten die eeuwig leken te duren en onvergetelijk waren. Nu weet ik dat een piekervaring een specifiek soort bewustzijnsstaat is, vergelijkbaar met flow, maar eerder ingedikt, verstild, geïntensiveerd. Wat is dan flow? Op dit moment bevind ik mij niet in flow, ik ben teveel bezig met copy paste, wat een teken is dat ik analyseer, afstand neem, beschouw, componeer. Dit blog zou ik graag in flow willen schrijven, maar kennelijk houden gedachten over hoe informatief of leuk of interessant dit stukje zou moeten zijn me tegen. Goed, even stop. Mijn ogen sluiten, met mijn aandacht naar mi